27 november 2019

Terwijl ik aan het ‘werk’ ben, komt er sfeervolle muziek uit de JBL-box. Blijkbaar als ik verkouden ben en ik wil mij terugtrekken met mijn muziek, ik mijn koptelefoon opzet, krijg ik ploppende oren. Dan dus de JBL-box. Wat komt dáár een geluid uit zeg. Wauw.

Op een halve meter van mij af ligt de slinger met kerstlampjes die ik vandaag in de kastanjeboom buiten wil doen. Op spotify heb ik dus de map ‘kerst’ geopend en swing ik op mijn stoel lekker mee met al die bekende deuntjes gezongen door een variëteit aan zangers en zangeressen.

En wat maakt muziek voor mij nou zo aantrekkelijk? Waarom draai ik het ene liedje wel vijf keer en het andere liedje druk ik liever op weg? Dit is lekker zeg….

Dus met kerstmuziek op de achtergrond probeer ik wat inspiratieloos te schrijven hier. Best lastig om niet af te dwalen naar het verleden of de toekomst maar te zijn in het nu.

Het boek De kracht van het nu is zoals ik eerder schreef, erg interessant. Weer een boek waar ik pen en papier bij heb liggen.

“Er is in het verleden nooit iets gebeurd, het gebeurde in het nu.”

“Je voelt een pijnlichaam/emotie. Blijf aanwezig en blijf de waarnemer van wat er in je omgaat. Word je bewust van zowel de emotionele pijn als ‘degene die waarneemt’, de zwijgende toeschouwer. Dat is de kracht van het nu, de macht van je eigen bewuste aanwezigheid. Let op wat er dan gebeurt.”

“Blijf geconcentreerd in je hart, dan zullen de uitdagingen steeds minder uit uitdagingen gaan voelen en kun je de zegeningen die je mag ontvangen, gaan omarmen.”

Doelloos zit ik achter mijn laptop en kijk naar buiten. De takken zwieren mee op de grilligheid van de wind. De ene keer worden ze beroerd vanuit het oosten, ijskoud en de andere keer uit een warmere hoek, uit het zuiden. Bomen en takken verliezen nu snel hun blad, takken kaal en kwetsbaar trekken zich terug voor de komende winter. Nu nog in het licht maar over twee en een half uur is het alweer schemerig aan het worden. Zoals de bomen en struiken trekken we ons terug in de kern, de warmte en stilte in jezelf. Blijkbaar trek ik mijzelf ook in de stilte terug, naar warmte, liefde en compassie.

En zo ben ik alweer wat verder in de dag. Ik zocht nog een passend sluitstuk dat ‘onvindbaar’ is in woorden. Wel in gevoel. Laat ik mijn eigen waarnemer zijn bij dit ‘pijn’lichaam want oei oei oei wat voel ik veel bij dit stuk van Jeroen van der Boom. Voor het refrein heb de eerste emotie al En is mijn zicht al troebel halverwege het liedje. En ja hoor mijn neus begint te lopen.

Kon ik mij hart dat nu zo vol met liefde stroomt, kunnen delen met mijn ouders om te zeggen dat ik zo van ze houd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s