31 oktober 2019

Het lijkt wel alsof ik in één nacht herboren ben, in één koude nacht.

Dat de nacht koud is geweest, zag ik aan de bevroren autoruit, de mist over het land, een ijzige zon die vuurrood haar entree maakte aan de horizon. Een zon die het land vergulde met haar pracht.

Wat zal het land geschrokken zijn want het was nog niet helemaal klaar voor zo’n ijzige deken. Havens en kades liggen nog vol met boten, de planten zijn dan wel over de piek van hun zomerse leven maar echt klaar voor zo’n ijzige nacht?

Het geeft wel een prachtig gevoel om dit zo te mogen zien, voelen en vast te leggen.

Vandaag staat mijn haptotherapeut op de agenda. Ik ben iets te vroeg voor de afspraak en sta op een parkeerplaats te schrijven. Voor mij grazen twee pinken. Het gras met dauw, wuivend in het ochtendgloren, maakt het een verrukkelijk hapje voor deze twee lucky basterds.

In de mistige verte zie ik een kerkje en diverse boerderijen. De zon straalt in de ijzig blauwe lucht. En terwijl mijn gezicht verwarmd wordt zo achter het glas, worden mijn voeten alsmaar kouder.

Het onderwerp dat we straks gaan bespreken, weet ik nog niet. Wat ik wel weet, is dat ik mijn ego in de koude auto laat en ik mijn warme gevoel laat spreken in haar kamer.

Het is een uur mijn eigen ui afpellen, veel voelen, kwetsbaar durven te zijn, verdriet en blijdschap lopen hand-in-hand met mij mee de kamer in én uit.

Vorige keer hadden we het over het onderwerp ‘wanneer plaats ik mijzelf buiten een groep?’

De afgelopen weken heb ik daar over nagedacht.

Een van de antwoorden is dat als ik niet naar waarde gezien word, ik mij niet gezien wil laten worden. Een ander antwoord is dat ik het ook anderen gun om in het middelpunt der belangstelling te staan. En als een gezelschap niet met mij resoneert, dan zoek ik naar een omgeving waar ik wél mijzelf mag zijn.

Door diep mijn gevoel in te gaan, in stilte, en open te stellen voor wat is, komt het antwoord vanzelf op papier.

Een nieuwe start, vanmorgen las ik een dagkaart van Zielsgelukkig en daarin stond “laat het verleden het werk doen voor de toekomst.”

Ik vond dat een mooie zin voor vandaag. We leren elke dag, ieder voor zich en samen. Ik voel na maanden van ploeteren, dat er eindelijk wat ballast van mijn schouders afglijdt. Een nieuw begin met nieuwe inzichten, nieuwe wegen en kansen. Alles gebeurt met een reden en komt op je pad als je er klaar voor bent zodat je het aankunt.

Op mijn radio hoor ik een mooi liedje. Het past bij mijn gevoel.

Ik ga genieten van deze dag, mét een lach!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s