30 oktober 2019

on

Vandaag voel ik mij gejaagd. Ik zoek verplicht de rust op, op zoek naar het antwoord. Ik heb geprobeerd door de mooie zonsopkomst een lach op mijn gezicht te krijgen maar dat is nog niet helemaal gelukt.

Ik voel mij emotioneel omdat ik afscheid heb genomen. Afscheid van een patroon dat mijn leven zeer beïnvloedde.

Het is een soort van ontwenningsverschijnsel waar ik last van heb, volgens mij. Ik kan mijn draai niet vinden. Ik wil studeren maar ik kan mij er nog niet toe zetten. Ken je dat gevoel?

Vanmorgen las ik een tekst waar ik mij volledig in herkende. Natuurlijk de dagenergie van Deborah!

Dagenergie Woensdag 30 Oktober

Wanneer zaken die niet meer werken van je af aan het vallen zijn, nu jij een andere weg gekozen hebt, nu dat het een en ander op een andere manier aan het samenvallen is, kan dat een beetje onwennig voelen. Een vorm van onrust of iets van dien aard wat daar aan het borrelen is. Je bent zo gewend geraakt aan bepaalde zaken, dat het een beetje als stilte voor de storm voelt. Of zoiets.

Je voelt dat er van alles gaande is, maar het is niet zichtbaar. Een afronding van een bepaalde fase waarin dat nog wel voelbaar is en tegelijkertijd heb je voor het eerst niet echt een helder beeld van wat er dan komen gaat. Het leven vraagt van jou om je verwachtingen stukje bij beetje te laten varen, zodat het jou kan laten zien wat er nog MEER mogelijk is. Als je je telkens blijft blindstaren op een bepaald punt, mis je wellicht wat afslagen. Dan lijkt het of zaken niet voor elkaar komen, maar eigenlijk is het het leven die zegt, joh, wellicht heb ik iets nog veel fijners in petto voor je. Hoe dan ook, is hetgeen wat je hoeft te doen, gewoon niets, ook iets wat vrij nieuw is. Het is een groot verlangen en tegelijkertijd is het bezig zijn ook altijd je “ding” geweest. Een mooi moment om daar de juiste versnelling in te gaan vinden.

Blijkbaar heb ik het nodig om mij zo te voelen.

Een uur geleden werd ik spontaan gebeld door een vriend uit een ver verleden.

Onze levens hebben zich gescheiden toen mijn leven op z’n kop stond door de woorden ‘ik wil van je scheiden’. Gemeenschappelijke vriendschappen komen dan op losse schroeven te staan. En ook dus deze.

Een jaar later kreeg hij dezelfde woorden te horen, blijkt nu, en stortte zijn leven ook in elkaar.

Een paar jaar geleden hebben we elkaar via LinkedIn weer gevonden. En vanmorgen vond de vriendschap een nieuwe weg.

We hebben lang met elkaar gesproken, over de moeilijke tijd na de scheiding en hoe we zelf uit het dal zijn geklommen, de liefde weer hebben mogen vinden, de vurige vonk hebben mogen voelen en nieuwe wegen zijn ingeslagen met nieuwe dierbare herinneringen en plannen.

Ik zie ons nog zitten, op het voordek van de zeilboot die ik met mijn ex had, prachtig mooi weer, een mooie wind en uit de buitenboxen klonk de warme stem van Andrea Bocelli met het lied ‘Blijf bij me’. Dierbare herinneringen. Allebei nog niet wetend wat de toekomst ons zou brengen.

Het was een dierbaar uur en ik denk, ik voel, dat we nog lang niet klaar zijn met dit gesprek. Er komt vast een vervolg.

Ik herinner mij ook het moment dat ik hem voor het eerst ontmoette eind jaren ‘90. Samen met mijn ex maakte ik een camper rondreis door Californië. We wilden in de wildernis overnachten en dus hadden we een kampeerterrein uitgezocht in het Yosemite National Park. Daar zat hij met zijn ex-vrouw te luisteren naar de wereldomroep op een klein radiootje.

Ik begin bij het denken aan deze herinneringen een glans op mijn gelaat te krijgen en ik zet mij achter mijn studieboeken. Het is zover, de dag mag voor mij nu wel starten want ik….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s